@@@ ก๋วยเตี๋ยวหมูกระทุ่มแบน ศรีสมาน นนทบุรี @@@

 วันนี้รู้สึกผิดหวังเล็กน้อยในเรื่องจำนวนลูกค้าที่มาร้าน ปีที่แล้ว วันเดียวกันนี้มีลูกค้าแห่แหนกันมาที่ร้านอย่างมืดฟ้ามัวดิน ของหมดบ่ายสองสี่สิบนาที

 วันนี้ก็เหมือนกับเสาร์ทั่วไป คือคนมาตามมาตรฐานตามที่มันเป็นอยู่ ไม่ได้หวือหวาอะไร

 ตอนเช้า โทรเข้าบ้าน กะว่าจะสุขสันต์วันพ่อสักหน่อย แต่แม่รับสาย แกบอกว่าพ่อไปส่งเด็กในโครงการ Compassion (แปลกันง่ายๆ คือเด็กนักเรียนทุน) ไปแข่งกีฬาสัมพันธ์ที่ต่างอำเภอ โดยมีแกเป็นโชเฟอร์ ก่อนวางสายผมก็สุขสันต์วันพ่อกับแม่หนึ่งที

 โทรไปเจอพ่อ ก็สุขสันต์วันพ่อตามปกติ แล้วก็พูดกับแกว่าผมรักพ่อ เดี๋ยวถ้าได้กลับบ้าน ผมจะอยู่ดูแลพ่อไปจนตายกันไปข้างนะ ที่พูดไปอย่างนี้เพื่อเป็นการเปิดโอกาสให้ใครคนใดคนหนึ่งตายก่อนได้ ผมอาจจะตายก่อน หรือพ่ออาจจะตายก่อน ก็ได้ ไม่ต้องบังคับว่าพ่อต้องตายก่อนผมนะ

 อนาคตเป็นสิ่งไม่แน่นอน พระเจ้าอาจจะเอาผมไปก่อนพ่อก็ได้ใครจะรู้

 วันนี้มีเรื่องดีเกิดขึ้น น้องอ้อมเดินทางมาจากเมืองแปดริ้วซื้อขนมมาฝาก 2 กล่อง แถมยังกินก๋วยเตี๋ยวพร้อมกับอุดหนุนหนังสือของผมไปสองเล่ม (คนละเล่มกับเพื่อน) รู้สึกดีใจทุกครั้งที่ได้เซ็นหนังสือให้ผู้อ่าน

 สุขสันต์วันพ่อนะครับ และสุขสันต์วันหยุดของผมด้วย

 กีไม่กี่วันผมจะได้เดินทางไปหาพ่อผมแล้ว

 มีเรื่องดีๆ จะเล่าให้ฟังสักเรื่อง อันที่จริงไม่รู้ว่าดีจริงหรือเปล่า เอาเถอะวันนี้ตั้งใจแล้วว่าจะเล่า ก็เล่าเลยละกัน มีต้นมะเขือจู่ๆ ก็งอกขึ้นมาข้างป้ายหน้าร้าน มันไม่ได้งอกในคืนเดียวนะครับ เติบโตตามปกตินั่นแหละเพียงแต่ไม่มีจังหวะได้พูดถึงเท่านั้น

 ไม่รู้ว่าเชื้อมะเขือมาได้อย่างไร จะลอยมาตามลม หรือใครเผลอทำตกไว้ไม่ใช่เรื่องสำคัญ ประเด็นอยู่ที่ว่ามันกลายเป็นต้นขึ้นมาแล้ว ในใจตอนนั้นเผลอสบถออกมาว่า “มึงงอกขึ้นมาทำมะเขืออะไร” ถ้ามันมีปากก็คงตอบผมไปแล้วว่า “กูก็งอกขึ้นมาทำมะเขืออย่างที่มึงบอกไง”

 มันคงโตขึ้นตามหน้าที่ๆ ธรรมชาติมอบหมายไว้ จะตายวันตายพรุ่งยังไงไม่สนใจ ไอ้ผมก็เป็นโรคขี้ใจอ่อนเสียด้วยสิ ดูมัน มือไม้ก็ไม่มี แล้วจะไปหากินอะไรได้ ด้วยความที่เคยเป็นนักรดน้ำต้นไม้มาตั้งแต่เด็ก เห็นต้นมะเขือต้นนี้แล้วก็อดที่จะรดน้ำมันไม่ได้ เช้าเย็นจะเห็นไอ้อ้วนคนหนึ่งเอาน้ำมาเทให้ต้นมะเขือดูดไปเพื่อเลี้ยงชีพ

 ขนาดบริเวณดังกล่าวไม่เหมาะกับการเติบโตขนาดนั้น มันยังดันทุรังงอกขึ้นมาได้ ชวนให้นึกถึงต้นไม้ที่งอกขึ้นตามซอกคอนกรีต ตามผนัง และตามที่ใดๆ ที่ไม่สมควรจะขึ้น มันสอนอะไรเราซึ่งก็ขึ้นอยู่กับเราอีกนั่นแหละที่จะต้องตีความกันเอาเอง

 ถ้าถามผมว่าได้รับบทเรียนอะไรจากต้นไม้ที่ใครๆ ตั้งชื่อว่าต้นมะเขือนี้...

 ผมก็คงจะตอบไปว่า ต้นมะเขือต้นนี้ได้สะท้อนถึงความหวังครับ ผมหวังว่าสักวันจะมีฟันซี่ใหม่งอกขึ้นมาแทนที่เจ้าซี่เดิมที่ถูกถอนไปเมื่อวาน อะไรที่เป็นไปไม่ได้ก็เป็นไปได้เสมอ เหมือนกับเจ้าต้นมะเขือต้นนี้ที่งอกขึ้นมาบนพื้นที่ๆ ไม่น่าจะขึ้นได้เลย

 เอ...เรียกว่าหวังลมมๆ แล้งๆ ไหมน้า

 แต่พอได้ลองกินยาแก้ปวดของหมอฟันเท่านั้นล่ะ เห็นผลเลยครับ อาการปวดหายสนิทเป็นปลิดทิ้ง เจ๊กับพี่สำเนียง (แฟนของพี่ทวิช เจ้าของร้านมินิมาร์ทที่ผมชอบไปขลุกอยู่เป็นประจำ) ได้ให้เหตุผลว่า ฟันน่ะเป็นเรื่องของประสาท เวลามันเจ็บก็จะเจ็บสุดๆ ดังนั้นยาแก้ปวดของคลินิคหมอฟันจึงมีคุณภาพเข้ข้นกว่ายาแก้ปวดไก่กาทั่วไป เพราะมันจะต้องแรงพอที่จะสามารถทุเลาอาการเจ็บปวดบริเวณช่องปากได้อย่างมีประสิทธิผล

 ตอนนี้รู้แล้วหรือยังครับว่า ถ้าคุณมีอาการปวดอะไรสักอย่าง ควรจะไปซื้อยาแก้ปวดที่ไหน

ป.ล.

- เพลง "ฮิ เดอะ เวิลด์" ฝังซับไทยเรียบร้อยแล้ว เข้าไปพิสูจน์กันได้ที่นี่เลยครับ >> กดเลยฮิ
- อย่าลืมอุดหนุน "บันทึกลับ...อล่างฉ่าง" นะครับ

เพิ่งสมัคร twitter มาครับ ไม่รู้เล่นยังไง แต่ที่แน่ๆ มี account แล้ว http://twitter.com/tawatchai_hehe ใครว่างก็เข้ามาได้เลย สอนด้วยนะ ถ้าว่าง

VCD >>> กดเลย 

 ไม่รู้ว่ามีใครเคยเอาหนังยางมาชั่งดูว่าเส้นนึงนั้นจะมีน้ำหนักเท่าไหร่ เป็นผมผมก็ไม่ทำหรอก บอกตามตรงว่าเสียเวลา หาอะไรทำดีกว่านี้ดีกว่าหรือ

 ชีวิตของผมผูกพันกับหนังยางมาตั้งแต่เด็ก ตอนนั้นเอามาเล่นเกมกัน เรียกว่า “เกมยิงหนังยาง” คือขีดกรอบสี่เหลี่ยมจัตุรัสขนาดคืบคูณคืบไว้ที่พื้นแล้วเอาหนังยางไว้ในนั้น

 แล้วใส่ลงไปกี่เส้นล่ะ

 อันนี้ก็แล้วแต่จะมีการท้าดวลกัน เล่นตาละ 5 เส้น 10 เส้น ว่ากันไป

 เล่นยังไง

 จะมีการขีดเส้นอีกเส้นหนึ่งอยู่ห่างจากกรอบสี่เหลี่ยมประมาณ 4 ก้าวเด็ก 5 ขวบ และที่ตรงนั้นจะเป็นจุดยิงหนังยางให้โดนกองหนังยางในกรอบสี่เหลี่ยม ยิงออกนอกกรอบก็จะได้เป็นเจ้าของหนังยางจำนวนนั้น ส่วนที่ยังอยู่ในกรอบและเส้นที่ยังสัมผัสกับเส้นกรอบก็จะต้องนำกลับมารวบไว้ในกรอบอีกครั้ง ผลัดกันยิง แล้วแต่ว่าใครจะแม่นหรือไม่แม่น

 แล้วหนังยางก็กลับมามีอิทธิพลกับผมอีกครั้งเมื่อตอนม.4 ผมได้ทำงานพิเศษเป็นเด็กเสิร์ฟข้าวมันไก่ในตลาดโต้รุ่งหน้าธนาคารออมสินในตัวเมืองจังหวัดลำปาง ที่นี่ได้สอนผมได้รู้จักการผูกหนังยางมัดน้ำจิ้ม จากมัดไม่เป็นเลยจนสามารถมัดโดยไม่ชายตามองแม้แต่น้อย

 ไม่น่าเชื่อนะครับว่าชีวิตจะต้องกลับมามัดน้ำจิ้ม มัดถุงก๋วยเตี๋ยวอีกครั้งที่ร้านกระทุ่มแบนแห่งนี้

 เท่าที่สังเกตดู หนังยางจะทำออกมา 3 สี มีสีเขียวเข้ม เหลือง และแดง (ถ้าเป็นสีอื่นยังไม่เคยเห็นครับ) สีของมันนั้นเราสามารถนำมาสร้างสัญลักษณ์อะไรบางอย่างได้ เช่นถ้ามัดด้วยสีแดงจะเป็นห่อพิเศษอะไรอย่างนี้เป็นต้น หรืออย่างเมื่อเช้านี้ผมไปซื้อข้าวเหนียวหมูกับข้าวเหนียวเนื้อมาอย่างละห่อ คนขายก็จะรัดด้วยสีแดงเพื่อบอกเป็นนัยว่าข้างในนี้เป็นเนื้อ ส่วนเส้นสีเหลืองนั้นเป็นข้าวเหนียวหมู

 ไม่รู้ว่าใครเป็นคนสร้างหนังยางขึ้นมา สำหรับผมแล้ว ถือว่านี่คือสิ่งประดิษฐ์ที่เจ๋งในระดับต้นๆ ของโลกเลยนะครับ

 ลองนึกเล่นๆ ว่าหากโลกนี้ไม่มีหนังยางสิครับ...มันจะน่าเศร้าขนาดไหน