@@@ ก๋วยเตี๋ยวหมูกระทุ่มแบน ศรีสมาน นนทบุรี @@@

รักที่ไม่ยาว..

น่าจะถนัด

เหมือนฟังเก็ทดิว่าตอนเช้าๆเลย

ไม่รู้ว่าจะเริ่มด้วยกาลครั้งหนึ่งดีไหม?

ฉันกับเขาคบกัน รักกัน ตกเย็นหลังเลิกเรียน เราไปนั่งทานข้าวด้วยกัน ดื่มน้ำส้มแก้วเดียวกัน
วันเวลาผ่านไปเรื่อยๆ จนกระทั่งถึงวันแต่งงาน วันแต่งงานของเขา ในมือฉันมีดอกไม้ หน้าฉันมีรอยยิ้ม กับคำพูดที่มอบให้เขาอย่างจริงใจ

"ขอบคุณนะ สำหรับเรื่องราวที่ผ่านมา น้ำส้มที่แสนเปรี้ยวที่ไม่เคยดื่มหมด และดีใจด้วยนะที่มีคนดื่มน้ำส้มที่แสนเปรี้ยวนั้นแล้ว"

ขอโพสร่วมสนุกลงในนี้ก็แล้วกันค่ะ ส่วนชื่อเรื่องคิดไม่ออกค่ะ ตั้งให้เลยก็ดี

ไว้มาร่วมด้วยดีก่า

อิอิ

ขอร่วมเล่นด้วยได้ไหมค่ะ...

ได้ใช่ไหมคะ โอเคค่ะ แล้วเดี๋ยวจะมาโพสไว้ให้นะคะ


(ถามเองตามเองเลยแล้วกัน ฮ่าๆๆๆ)

^
^
^
* (ถามเองตอบเองเลยแล้วกัน ฮ่าๆๆๆ)

ได้เลยครับ

ชายคนนั้นสวมเสื้อเชิ้ตตลอดเวลา เนื้อตัวดูสะอาดสะอ้านหมดจด เบื้องหน้าเขามีเวที และบนเวทีนั้นมีการแสดงของหนุ่มสาวคู่หนึ่ง

หนุ่มสาวคู่นั้นบรรจงแลกแหวน กุมมือ ก่อนที่ฝ่ายชายจะยกมือหญิงสาวขึ้นมาจุมพิตและยิ้มให้กัน เสียงปรบมือดังกึกก้อง

"มันเป็นการแสดงที่ดี อ่อนช้อย สวยงาม หวานยิ่งนัก นี่แหละความรัก" เขาพูดขึ้นหันไปยิ้มกับผู้มาร่วมงานที่ยืนอยู่ด้านข้าง.. เธอหันมองหน้าเขาก่อนที่จะพูดเบาๆ พอให้ได้ยินแค่สองคน "คุณต้องอกหักไม่ใช่เหรอ? ยิ้มได้ยังไง?"

"ก็เพราะผมอกหัก ผมถึงได้เจอกับคุณไงล่ะ ที่รัก"
พูดแล้วชายหนุ่มก็ยิ้มกว้างๆ พร้อมกับหยิกแก้มหญิงสาวเบาๆ
"แต่งงานกับผมนะ"


มาแต่งอีกรอบ

เรื่องรักคดๆได้มั้ยเอ่ย มีเป็นกระบุง 55+

นี่หมายความว่า ผมจะไม่มีอะไรอ่านเล่นประจำวันอีกแล้วเหรอเนี่ย

โดย Sage_nu

คืนวันวาลเลนไทน์เขานั่งรอ sms จากมือถือ
ตามจริงคือเขานั่งรอมาตลอดวันที่ร้านอาหารที่เขาและเธอไปกินด้วยกันประจำ..

แต่วันนี้..
ไม่มีดอกไม้จากเธอ..
ไม่มีช๊อคโกแลทอย่างที่หลายๆคนได้..
ไม่มีของขวัญ..
ไม่มีคำหวาน..
ไม่มีอะไรทั้งสิ้น..

เขายังรออยู่จนดึกดื่น..
ดึกจนเขาเผลอหลับไป..


เสียง sms มือถือดังขึ้น..
เขาสะดุ้งตื่นมาดีใจ..
"กลับบ้านได้แล้วลูก..ที่บ้านเป็นห่วง/มาม้า"

เขากลับบ้าน..
เขายังมี "เธอ"คนนั้นอีกคนหนึ่ง

เริ่มไม่ถูก .. . มันเริ่มจากตรงไหนนะรักของฉัน

เอ๊ะ ! วันนั้นไง๊ วันที่เราพบกันครั้งที่ร้านหนังสือ
ฉันเห็นเค้าหน้าเดิมๆทุกวัน
แต่พอผ่านไปเดือนนึง เดือนนึง
เค้าก็เริ่มเปลี่ยน เปลี่ยนไปๆทุกๆเดือน

ฉันเริ่มไม่มั่นใจในเค้าว่าจะอยู่ให้ฉันเห็นอีกนานมั๊ย ?

วันนึงฉันได้ข่าวจากพี่ชายว่าเค้ากำลังจะ ไป..จากฉันไป


ฉันเศร้ามาก เพราะฉันได้พบกับเค้าแค่เพียง15ครั้งเท่านั้นเอง
แล้วเค้าก็กำลังจะจากฉันไป ไม่นะ ไม่เอา....


ในที่สุดรักของฉันก็ถูกปิดตัวลงอย่างสงบ..เงียบ(ฉี่)
แต่ก็ยังมาให้เห็นเป็นระลอก ระลอก 555555


รักของฉันก็คือ I♥ฮิฮิ

แมกกาซีนที่สุดในดวงใจ จุ๊บๆ

ผมพยายามจะหลีกเลี่ยงเรื่องที่แต่งขึ้นครับ สิ่งที่ผมต้องการคือ "ประสบการณ์" มากกว่า เพราะว่ามันเป็นเรื่องที่สัมผัสได้ง่าย ไม่ได้ไกลเกินตัว และเล่ากันแบบง่ายๆ ไม่ต้องซับซ้อนน่ะครับ ก็คงจะประมาณตัวอย่างทั้ง 3 เรื่องนั่นแหละครับ รักมีหลายมิติครับ สุข เศร้า ฯลฯ ได้หมดครับ สิ่งที่ผมอยากจะนำเสนอก็คือ ความรักที่หลากรูปแบบ เพราะความรักนั้นมันกว้างมากๆ เลย แต่ขอให้เป็นแค่เรื่องสั้นๆ เท่านั้นนะครับ

อยากเล่าด้วยค่ะ

คนที่แอบชอบเป็นเพื่อนต่างห้อง ก็ชอบเค้ามาตั้งแต่ม.4
แต่มาสารภาพตอนม.6 โดยเขียนจดหมายฝากเพื่อนในห้องส่งให้เค้าทุกวันแต่ก็ไม่ให้เพื่อนที่ส่งให้บอกว่าเป็นใคร สุดท้ายความลับไม่มีในโลก เค้าก้รู้ว่าเป็นเรา ตอนที่ไม่สบายไม่ได้ไปโรงเรียนวันนั้นเลยไม่มีจดหมาย เพื่อนที่ส่งจม.ให้บอกว่า เค้าถามว่า "นี่..วันนี้ไม่มีจดหมายเหรอ" วันเกิดเราเค้าก้มาเซอรืไพรซ์ที่ห้องเรียน ไม่รู้ว่าเข้าข้างตัวเองรึป่าวแต่ก็คิดว่าเค้าก็ชอบเรานะ มีแลกเบอร์กัน คุยกันทางโทรศัพท์ ส่วนใหญ่เค้าจะโทรมาเพราะเราไม่กล้าโทรไป แต่ต่อหน้านี่ฝนจะไม่คุย เขินอ่ะ(เค้าก้ดูเขินๆนะ55) เจอที่โรงเรียนก็จะเดินหนีเลย แล้วเราก็คุยโทรศัพท์กันมาเรื่อยๆ จนจบม.6 ต่างคนต่างแยกย้าย เหมือนห่างๆกันไป แต่ก็โอเคนะ มันเปนป็อบปี้เลิฟอ่ะ เป็นความทรงจำดีๆกับหนุ่มหน้าตาดี แก้มแดงตลอดเวลาและนิสัยดีมากๆ

Ps.ไม่รู้ว่าเรื่องจะยาวไปรึป่าว พยายามย่อแล้ววว
คิดถึงวันเก่าๆที่เค้าชวนเราไปเดินห้างแต่เราไม่ไป(เสียดาย..) ถ้าเราไปวันนั้น วันนี้เราอาจจะได้เปนแฟนกัน
น้ำตาตกใน ปฏิเสธไมฟ่ะตู T^T

To.เพื่อน
'เห้ยแก..เร็วๆดิว่ะ พี่เค้าเล่นแล้ว'
'เห้ยแกดูพี่เค้าดี๊~ กีสสส'
'วิ่งเว้ย หน้าเวทีจะเต็มแล้ว'
'เท่ห์มั้ยๆๆๆๆ กีสสสสส'
'แก....พี่เค้า จบแล้ว เล่นครั้งสุดท้ายแล้ว*ฮือ*'

....


เพื่อน 3 ปีนี้ ความทรงจำของเราต่อเธอมันเต็มไปด้วยประโยคแบบนั้น อ๊ะๆ อย่างเข้าใจผิด เราไม่ได้ว่าอะไรเธอหรอก แค่อยากบอกว่า ในอนาคตอะ



ถ้า..เธอพอมีเวลาว่างช่วยสังเกตุคนข้างๆด้วยนะ

รัก เพื่อน


++++

อารมณ์เมาๆยาดึก ;p
ลงชื่อ ZAYA ค่ะ

เอาเอาซะหน่อย

p.cobra
ยังไม่เคยรักใครจริงจังแต่ถ้าแค่ชอบล่ะก็... ก็เคยแอบชอบคนๆนึง ไม่ได้ทำไรให้เค้าหรอก(อ้าว) แต่ก็อยู่ห้องเดียวกันคุยกัน เล่นกันตามประสาเด็กอายุ 13-14 (แก่แดดดด) แล้ววันเวลาก็ผ่านไปโดยไม่มีอะไร จนจบ ม.3 ผ่านมา 12 เดือน วันเกิดปุ๊ป อ๊ะ จดหมาย ใครหว่า รับมาเปิด เป็นกลอนหวานแหวว เขียน ถึงตัวพี ชื่นชมจุดดูดี ต่างๆ เขียนข้อความประมาณคิดถึง ......เอ่อ... โรกะติกมาก แต่ ทำไม พีไม่รู้เรื่องเลย ก็นึกว่าชอบข้างเดียว เป็นอะไรที่จดจำ

ผมเคยแอบชอบเพื่อนคนหนึ่ง เพราะโตมาด้วยกัน บ้านอยู่ข้างๆ กัน อยู่โรงเรียนเดียวกัน เล่น กิน เที่ยวด้วยกัน คือว่าเห็นกัน ชอบกันมาตั้งแต่เด็ก แต่ไม่เคยบอกว่าชอบ จนจะจบ ป.6 ก็ไม่ได้บอก จนมาแยกย้าย ผมต้องเรียนต่อโรงเรียนประจำจังหวัด ส่วนเธอต้องย้ายบ้านไปอยู่อีกที่หนึ่ง ชอบกันมาตั้งนาน แต่ก็ไม่เคยบอก พอโตแล้วมาเจอกันก็ไม่ได้ทัก เหมือนมีกำแพง สุดท้าย...

หรือท้ายที่สุด ผมก็เชื่อว่าซักวันเราคงได้คุยกัน ได้รำลึก ได้เฉลย .. มันคงน่าขำมิใช่น้อย ถ้าเธอคนนั้น แอบชอบผมเหมือนกัน

ฉันรู้จักเขาในวันหนึ่งโดยความบังเอิญ
ได้คุยกับเขาเพียงเล็กน้อย ก็รู้สึกชอบขึ้นมา
จากลากันโดยรู้จักเพียงชื่อ ไม่รู้ว่าตอนไหนจะมีโอกาสได้เจอกันอีก หรืออาจจะไม่มีเลย..

แต่แล้วในวันหนึ่งมันก็มีเหตุการณ์ทำให้เราได้เจอกันอีกครั้ง หัวใจของฉันมันเต้นแรงโดยไม่ต้องออกกำลังกายให้เหนื่อย จากการประมาณน่าจะ 140/90 มม.ของปรอท ทั้งๆที่ปกติเป็นคนความดันต่ำ

เป็นการพบและจากอย่างรวดเร็วเช่นเดียวกับคราวก่อน
จะว่าไปเร็วกว่าด้วยซ้ำ มีเพียงบทสนทนา 2-3 ประโยคเท่านั้น

ฉันเลือกที่จะเก็บอาการ ไม่ถาม ไม่สานต่อ ไม่อยากรู้อะไรเกี่ยวกับเขา ทั้งๆที่จริงก็อยากจะรู้นั่นแหละ
แต่ว่ากลัวความจริงที่จะทำให้ต้องเจ็บปวด อยากจะเก็บความรู้สึกที่ดีอันนี้ไว้มากกว่า

เอาเป็นว่า ถ้าได้เจอกันอีกคราวหน้า จะชิงวิ่งหนีก่อนเลยก็แล้วกัน กลัวเห็นภาพบาดใจง่ะ :P

เอาสั้นๆเท่าตัวอย่างเลยเหรอคะ สั้นจริงๆนะนั่น
อยากร่วมสนุกจัง แหะๆ

ย่อมาให้ครับ

สุภาวดี เธอเป็นเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่เรียนในชั้นเดียวกับผมตั้งแต่ป.1จนถึงป.6เธอผูกผมหางม้าและเป็นรองหัวหน้าห้องที่จัดได้ว่าเป็นเด็กที่เรียบร้อยและเรียนดีคนหนึ่ง
เธอนั่งอยู่ข้างหน้าผม ทุกๆวันผมจะมองเห็นแต่ผมทรงหางม้าของเธอไม่แน่ใจเหมือนกันว่าเมื่อไหร่กันนะครับ ที่ผมมองเห็นผมทรงนี้สวยจนไม่อาจละสายตาที่จะมองได้ไอ้ความรู้สึกที่แปลออกมาว่า.... ชอบ อยากสนิทด้วยผมสามารถสัมผัสความรู้สึกนี้ได้ตั้งแต่แรกที่เห็นเธอและทุกๆครัง้ที่นั่งมองด้านหลังของเธออยู่ทุกๆวันจนมาเริ่มแสดงออกอย่างเป็นรูปธรรมชัดเจนเอาเมื่อชั้น ป.6
ความที่ไม่เคยรู้เลยว่าการที่จะทำให้เพศหญิงประทับใจเรานั้นต้องทำอย่างไรบ้างผมก็แสดงออกไปตามความคิดของตัวเอง ที่คิดว่าเค้าน่าจะหันมาสนใจผมและคิดหาวิธีการแสดงออกอย่างแนบเนียน ในแบบที่ไม่มีใครสามารถมาแซวได้ว่าผมกำลังคิดอะไรอยู่ หลายต่อหลายครั้ง ผมมักจะแกล้งดึงผมหางม้าเธอเวลาเธอเผลอ
แอบเอาสมุดการบ้านเธอไปซ่อน แซวเธอในเรื่องที่ไม่น่าแซว แอบเปิดกระโปรงบ้างอะไรบ้างในบางอารมณ์( สรุปแล้วก็คิดได้แค่นี้แหล่ะแนบเนียนมาก )
จนถึงวิธีสุดท้ายที่ลงทุนที่สุดและไม่รู้ว่าจะได้ผลหรือเปล่า ในบางวันที่มีเงินเยอะหน่อย ผมเอาเงินค่าขนมตัวเองไปซื้อไอติมแท่งละบาทแล้วเอาไปวางไว้ใต้โต๊ะเธอตั้งแต่เช้า ทั้งๆที่รู้ก็รู้อยู่ว่ามันละลายเร็วจะตายถ้าไม่ได้กิน ไอติมมันก็จะละลายทุกๆครั้งจนเธอต้องเดือดร้อนมาเช็ดใต้โต๊ะทุกครั้งไป จนคุณครูต้องเดือดร้อนบอกหน้าชั้นเรียนว่าห้ามแกล้งเธอคนนี้อีกนะ คนอื่นคงงง แต่ผมไม่งงหรอกครับว่าที่คุณครูพูดถึงนั้นเป็นคำพุดที่ลอยตามลมฝากมาถึงเด็กคนไหนในห้อง ความรักมันแปลกนะครับ ถึงจะไม่ได้รดน้ำพรวนดินแต่มันก็คงอยู่ของมันเช่นนั้นได้ตลอดเวลา เหตุการณ์ดึงผมหรือแกล้งเล็กๆน้อยๆก็เป็นอยู่เสมอจนใกล้จบชั้นป.6 ที่ทุกคนต้องย้ายโรงเรียนกันไป เทอมสุดท้ายของโรงเรียนที่มีชั้นเรียนสูงสุดคือป.6 เป็นรุ่นสุดท้ายก่อนจะยุบเหลือแค่ชั้นป.4
ในงานอำลาเด็กป. 6รุ่นสุดท้ายก็เริ่มขึ้น ผมอ้อนน้าผมให้ไปซื้อกางเกงขายาวเพื่อมาใส่ในงานวันอำลา เป็นครั้งแรกที่ผมใส่กางเกงขายาว ผมเฝ้านับวัน รอวันนั้นอย่างกระวนกระวายและเตรียมพร้อมตัวเองให้เนี๊ยบที่สุดเพื่อกิจกรรมอำลา ไอติมแท่งสุดท้ายที่ผมตัดสินใจจะให้เธอในวันสุดท้ายที่เราจะได้เรียนด้วยกัน ถูกซื้อรอไว้ เสียงลำโพงดังขึ้นจากคุณครูประจำชั้นให้นักเรียนทุกคนมารวมกันในชั้นเรียนและเสียงสุดท้ายของคุณครูผ่านลำโพงที่ผมจำได้ดี"วันนี้วันสุดท้ายที่ทุกคนจะได้มาเจอกันและครูขอเสียใจด้วยที่นักเรียนของเราคนหนึ่งไม่สบายไม่สามารถมาพร้อมหน้าได้""ขอให้เพื่อนๆเขียนการ์ดส่งกำลังใจให้สุภาวดีด้วยนะ"ไอติมแท่งสุดท้ายและเป็นแท่งแรกที่จะได้เปิดเผยเจ้าของมันซักที กลับต้องไปนอนรออยู่ใต้โต๊ะเช่นเดิม เหมือนที่ที่มันเคยอยู่เสมอมา ผมไม่เคยเจอเธออีกเลยครับตั้งแต่วันนั้น จนเมื่อผมได้เข้าเรียนระดับมัธยมจนถึงระดับมหาวิทยาลัยในมหานคร ในวันปิดเทอมเทอมหนึ่ง ผมกลับโคราชเหมือนทุกๆครั้งเมื่อรถทัวร์จอดเพื่อให้ผมต่อรถเข้าบ้าน ก้าวแรกที่ผมเดินขึ้นรถสองแถว นั่งลงบนเบาะที่เรียงไว้ฝั่งละข้างและนั่งต่อไปจนใกล้ที่จะถึงบ้าน ผมกำลังจัดระเบียบเช็คกระเป๋าตัวเองเมื่อใกล้ถึงที่หมายแล้ว ตลอดทางมันเหมือนมี 1 รอยยิ้มที่ส่งมาซักระยะหนึ่งแล้วล่ะแต่ผมไม่กล้ามองเพราะคิดว่าคงรู้สึกไปเอง สุภาวดีนั่นเองครับ เธอเห็นผมและจำได้ตั้งนานแล้วแต่ไม่กล้าทัก จนผมใกล้ลงถึงหันไปมองเพราะตอนเด็กผมอ้วนเตี้ยดำแต่ ณ ตอนนั้นผมตัวสูงขาวและผมยาวแต่หน้าเหมือนเดิม(แก่ยังไงก็แก่อย่างนั้น ฮ่าๆ)เมื่อตาต่อตามาประสานเพียงแว่บเดียวผมก็จำเธอได้ ถึงอะไรๆจะเปลี่ยนไปแต่ความรู้สึกบางอย่างมันไม่เคยเปลี่ยนเลยครับเราก็คุยถามสารสุกดิบกันในช่วงเวลาสั้นๆ บนความตื่นเต้นของผมที่ซ่อนอยู่ภายในแบบมิดชิดตลอดเวลา ผมหางม้าที่ผมเคยชอบมากๆหายไปแล้ว ใบหน้าเล็กๆรูปทรงไข่ดูจิ้มลิ้มก็ดูเปลี่ยนๆไป แต่รอยยิ้มของเธอที่ผมชอบมองยังคงเหมือนเดิมครับ จนเมื่อถึงเวลาที่ผมจะต้องก้าวลงจากรถทั้งๆที่อยากจะคุยถามไถ่กันให้มากกว่านี้จู่ๆเธอพูดทิ้งท้ายก่อนจากขึ้นมาว่า"ขอบคุณสำหรับไอติมนะสียดายที่เราไม่เคยได้กินซักที "

ยาวไปสินะ T T

ของฉันเป็นเรื่องจริงนะ ไม่ได้แต่งขึ้นแต่อย่างใด
เป็นเรื่องของคนสามคนที่เป็นเพื่อนกัน
และคนหนึ่งดันอกหัก แต่ก็มาเจอรักอีกรอบ..
ชวนหญิงสาวมาเป็นเพื่อน..เพื่อจะขอแต่งงานในวันคลาสสิกนี้..

คิดเอาเองนะว่าผู้หญิงที่ถูกขอนั้นเป็นใคร.. ฮ่าๆๆๆ

ลืมไป..

แต่หญิงสาวดันเคยเป็นเพื่อนสนิทของเจ้าบ่าวตอนสมัยมัธยม

55555555+