@@@ ก๋วยเตี๋ยวหมูกระทุ่มแบน ศรีสมาน นนทบุรี @@@

 มีอีเมลฉบับหนึ่งส่งเข้ามาใน Inbox เป็นประมาณ FW mail ที่ส่งไปทั่วแคว้นแดนไทย และอาจจะแลบไปเมืองนอกเป็นบางฉบับ ประมาณว่าเป็นรายละเอียดของกิจกรรมของวงดนตรีที่ชื่อ perfect rock star ที่จะทำกันในงาน fat Festival ที่จะมีขึ้นในวันที่ 7-8 นี้ ที่ติดใจอีเมลฉบับนี้ก็เพราะดันมีชื่อผมอยู่ในนั้นด้วย

 ไม่ได้โกรธที่ทางวงดนตรีวงนี้เอาชื่อผมไปใช้หรอกครับ แต่ตรงกันข้ามกลับรู้สึกผิดที่ไม่ได้ไปช่วยงานอย่างจริงจัง ในจดหมายฉบับนี้ได้บอกว่าทางกองบ.ก.ฮิฮิจะไปรวมตัวกันพบปะประชาชนพร้อมแจกลายเซ็นภายในงานตลอดทั้งสองวัน ปัญหาอยู่ที่ผมคนเดียวนั่นแหละที่ไม่สามารถมีเวลาให้เต็มๆ เหมือนคนอื่นๆ ด้วยเหตุผลง่ายๆ ... ขายก๋วยเตี๋ยว

 ใจจริงอยากจะไปร่วมแจมกับเพื่อนๆ ตั้งแต่ไก่โห่ ไปช่วยจัดของนั่นนี่ ไปทักทายพี่น้องฮิ ไปทำอะไรก็ได้ที่มีประโยชน์กับคนอื่น เนื่องจากว่าอยู่ใกล้อิมแพ็คมากกว่าทุกๆ คนในทีม ก็อยากจะช่วยเยอะๆ แต่ผมกลับเป็นคนช่วยงานเพื่อนๆ น้อยที่สุด ทั้งที่บ้านอยู่ใกล้สุด

 ถ้าผมเอาเรื่องนี้ไปขอกับคณะกรรมการร้าน แค่บอกกล่าวกันว่าจะไปไหน ก็สามารถไปได้ครับ เขาไม่ว่าอะไร แต่ความรู้สึกภายในจะเตือนสติเองว่า “มึงเหี้ยนะเอ ที่ทิ้งร้าน” วันเสาร์คนเยอะ ต้องการบุคลากรบริการมากกว่าวันอื่นๆ โดยเฉพาะวันที่มีงานในเมืองทองธานี จะมีคนล้นออกมากินแถวศรีสมานมากกว่าปกติ แต่ก็ยังดีนะครับที่ผมยังมีสำนึกของงานส่วนรวมมากกว่างานส่วนตัว

 อ้าว แล้วทำไมถึงเลือกร้านมากกว่าเลือกงาน fat ทั้งที่เป็นงานส่วนรวมเหมือนๆ กัน นี่ก็งานในหมู่พี่น้อง นั่นก็งานของผองเพื่อน ผมก็บอกไม่ได้เหมือนกันว่าทำไมถึงต้องเลือกที่ร้านก๋วยเตี๋ยว ความรู้สึกมันบอกก็เท่านั้นเอง 555 จริงๆ ครับ ผมเองก็อธิบายไม่ได้เหมือนกันว่าทำไม

 แต่ก็ใช่ว่าผมจะไม่ไปนะครับ หลังเลิกร้านเสร็จ ผมจะบึ่งอีเหลืองมอไซค์คู่ใจที่ทะเบียนขาดมาชาติกว่าไปอิมแพ็คด้วยความเร็วรี่ แม้จะไม่ได้อยู่ตลอด แต่ก็เอาเถอะ อย่างน้อยก็ได้อยู่ตั้งแต่ทุ่มไปจนกว่าจะเลิกงานก็ยังดี ส่วนวันอาทิตย์ก็จะไปนมัสการพระเจ้าก่อน แล้วถึงมาแจมกับเพื่อนตอนบ่ายๆ 

 บางทีความรับผิดชอบอันยิ่งใหญ่ก็มักจะมาพร้อมกับการฝืนความรู้สึกที่ยิ่งใหญ่ด้วย